de KennisMakerij - verbindt mensen !
RSS

Recente posts

de camino, 3 jaar later
Column
acht weken na vertrek
zeven weken onderweg
Over het verlangen

Archief

mei 2015
september 2012
juni 2012
mei 2012
april 2012
maart 2012
oktober 2010
september 2010

Mogelijk gemaakt door

Mijn Blog

de camino, 3 jaar later


Roncesvalles, de camino 3 jaar later

01. Gré en Kees Kruijff vertrekken 15 april (géén KennisMakerij-avond dus) voor drie weken naar Spanje. Ze zullen er de eerste twee weken "hospitaleren" in Roncesvalles (Noord-oost Spanje). Na die twee weken rijden ze door naar Santiago de Compostela. Kees is daar drie jaar geleden per fiets naar toe gereden.  Leuk om die plek samen te bezoeken !
Hospitaleren betekent dat ze, met vier andere oud-pelgrims, de pelgrimsherberg in Roncesvalles gaan runnen. Deze grote herberg wordt al jaar en dag van vrijwillige herbergiers voorzien door het Nederlandse Genootschap van Sint Jacob.
Op deze plaats zullen Gré en Kees verslag doen van hun wedervaren. 

02. Toen Kees in 2012 naar Santiago fietste werd hij lid van het Nederlands Genootschap van Sint Jacob. Het genootschap zorgt voor allerlei activiteiten rond het pelgrimeren naar Santiago de Compostela. Ze geven een blad uit, hebben een website (www.santiago.nl ) en een nieuwsbrief en organiseren fiets- en wandeltochten. Een ieder die zich als pelgrim inschrijft en naar Santiago loopt of fietst krijgt een “credencial”. Dat is het bewijs dat je een pelgrim bent en je spaart daar stempels op van de plaatsen waar je langs bent gekomen op je tocht. Het genootschap “runt” ook de pelgrimsherberg in Roncesvalles: dat wil zeggen het genootschap organiseert elk jaar zo’n 120 vrijwilligers die van april tot november twee weken met een groep van zes tot acht mensen de herberg bemensen. Andere nationale genootschappen runnen overigens ook herbergen langs de camino. Dit jaar hebben wij ons opgegeven om mee te doen. Na een introductie- en kennismakingsdag breekt dan toch het moment aan dat we aan de slag moeten.
Omdat we na die twee weken nog door wilden naar Santiago en daartoe het huren van een auto in Spanje in gedachten hadden, bleek dat we dan beter al in Nederland een auto konden huren om daarmee rechtstreeks naar Roncesvalles te rijden. Vliegen of met de trein bleek ingewikkeld met tijdverlies bij vóór- en ná-transport, zeker als we in Pamplona een auto wilden huren (en daar weer terugbrengen). Hoewel niet geheel onvóórbereid, waren we best nerveus toen we op woensdag in de auto stapten.

03. Maandag 27 april 2015. We zijn nu ruim een week hier. De heenreis onderbraken we in LeMans, in een hotel. Na nog eens ruim 700 km waren we opeens in Roncesvalles. Het ligt vlak over de top, aan de Spaanse kant van de Pyreneeën. Het is niet veel meer dan het oude abdij-complex plus twee restaurants en een kapel. Maar het heeft een essentiële rol gespeeld in de Spaanse geschiedenis. De nacht van aankomst sliepen we in een luxueus appartement in Hotel Roncesvalles, waar we een pelgrims-menu genoten.
Vrijdagochtend maakten we even kennis met de rest van ons team en met het voorgaande team. Beide teams aten gezamenlijk een (uitgebreide en warme) lunch en om 14:00 uur konden we aan de slag. Kort daarvoor waren we de albergue doorgelopen en hadden we ons programma voor de komende dagen doorgenomen. De alberge heeft drie verdiepingen. Op twee daarvan kunnen72 pelgrims liggen (in units van vier bedden) en op de derde verdieping 39 pelgrims in (units van twee bedden). Als die vol zijn kunnen er nog 45 pelgrims in de kelder op oude stapelbedden. En voor het geval die ook vol zijn is er nog een veld met containers, waar ook nog ongeveer 100 pelgrims in passen. In de abdij is ook nog een nood-opvang. Er zijn tijden dat alles vol zit !. Wij hebben altijd twee verdiepingen vol, vaak drie en maken dan gebruik van de kelder. Eén keer moesten er drie pelgrims helemaal naar het campamento (de containers). Ons werk bestaat uit het wekken van de pelgrims om 06:00 uur en zorgen dat ze opgewekt om 08:00 uur op pad gaan: Buen Camino ! Dan ontbijten we en om kwart voor negen schuieren we de bedden, zuigen de vloeren en zetten ze in de was. Alleen op de derde maken we toiletten schoon. Meestal zijn we om half elf klaar en drinken we om elf uur koffie in een nabijgelegen restaurant. Daarna hebben we even vrije tijd, want om 13:00 uur dineren we in het andere restaurant, zodat we om 14:00 uur kunnen beginnen. Pelgrims welkom heten bij de deur, inschrijven van de pelgrims en ze naar hun bed begeleiden (indien nodig). Vraagbaak spelen. En de wasserij bemensen; want we wassen desgewenst voor ze en brengen de was droog terug op hun bed. We zijn met z’n zessen en verrichten allemaal een stukje van het totale werk. Het is een straf programma. Je bent continu op de been en om 22:00 uur, als we de lichten uitdoen en iedereen stil moet zijn, drinken we nog wat en evalueren we de dag. Dus we liggen er ook niet vroeg in. En voor twee van ons gaat om half zes alweer de wekker. ’t Is geen vakantie !

We hebben een leuk team en kunnen het goed met elkaar vinden. We vullen elkaar aan en maken veel plezier samen. Er zijn drie zeer ervaren hospitalero’s bij en drie van ons (waaronder wij tweeën) doen het voor de eerste keer. Gré doet meestal de wasserij ’s middags en Kees doet dan de inschrijving, staat bij de deur te verwelkomen of brengt was rond. Hij maakt veel kilometers !
Eénmaal hebben we een wandelingetje gemaakt in de prachtige omgeving. We zitten op ongeveer 1000 m hoog en hier en daar ligt nog wat sneeuw. Het abdij-complex is schitterend. Kees is met een rondleiding meegeweest door het complex. Schitterend. Er zijn nog wat paters; waaronder een bibliothecaris. Deze heeft ons rondgeleid in de bibliotheek. Daar ligt onder andere in een grote map één van de oudste pauselijke bullen van paus Urbanus 8 (11 eeuw ?), met diens loden zegel. Die konden we rustig bekijken en zelfs vasthouden. Beetje eigenaardig dat dat zomaar kon, maar wel indrukwekkend.
We hebben wisselvallig weer. Vandaag (maandag) regent het al de hele dag. De pelgrims pakken zich dan in in capes en poncho’s en gaan met tegenzin op pad. Vaak is het nog nauwelijks licht. Maar we hebben ook prachtige dagen gehad en dan krijgen we zin om met ze mee te lopen.

04. Zaterdag 2 mei 2015: in Ponferrada. Gisteren (vrijdag 1 mei) hebben we om twaalf uur onze “dienst” overgedragen aan de nieuwe ploeg. Die zijn met z’n achten en dat komt goed uit. De laatste twee nachten hadden we alle capaciteit bezet en moesten we pelgrims in het “campamento” onderbrengen. Daar staan een stuk of twintig portakabins waar acht pelgrims in kunnen op stapelbedden. Erg krap en oude, muffe zooi, op vijf minuten lopen van de “echte” herberg. Maar ja, ze hebben een bed en klagen niet. Er worden ruimere kabines gebouwd, een soort trekkershutten. Donderdagnacht hadden we ruim 320 pelgrims onder onze hoede, waaronder 4 fietsende Russen, die tegen tienen (’s avonds) binnen kwamen. Die waren reuze blij met hun portakabin. Met zo’n toeloop is zes hostpitaleros te weinig om de boel goed te laten verlopen. Maar ja, 1 mei is een feestdag in Spanje en veel Spanjaarden maken van deze vrije dagen gebruik om (een stuk) van de camino te lopen.De nieuwe ploeg arriveerde in de loop van de vrijdagochtend en we aten gezamenlijk een warme lunch. Daarna kon de ploeg meteen flink aan de slag: het regende en de herberg zat tegen tweeën al vol met lopers, die wachtten tot ze zich konden inschrijven en hun bed veroveren. (Ze krijgen overigens een genummerd bed toegewezen). En op is op. Het campamento zal ook wel weer vol gezeten hebben. Dat was niet meer onze verantwoordelijkheid en vermoeid en enigszins opgelucht namen we afscheid van elkaar, van de paar mensen van de staf met wie we veel samengewerkt hebben en van Roncesvalles.Wij brachten daarna eerst een mede-hospitalero met de auto naar het station in Pamplona (zo’n 45 km verderop; een prachtige rit), zodat hij de trein naar Barcelona kon nemen. Een andere mede-hospitalero was die morgen al om kwart voor vijf vertrokken om op tijd in Biarritz de TGV-trein te halen. De reis naar en van Roncesvalles is ingewikkeld en tijdrovend: wij waren blij dat we met onze auto waren. Ook al heeft die twee weken stilgestaan.Vanuit Pamplona gingen we op weg naar Santiago. We wilden niet al te ver rijden, omdat we moe waren. Toch maakten we een kleine omweg naar de Ermita de Eunate, een kleine kapel die zomaar langs de weg in een veld staat. Niemand weet precies waarom hij daar staat en welke functie de kapel gehad heeft. Maar hij is prachtig, van buiten en van binnen. Kees was er eerder geweest en onder de indruk geraakt. Na een mooie tocht stopten we in Los Arcos, waar Kees op zijn tocht ook had overnacht. Helaas was het hostel waar hij geslapen had nu vol, zodat we in een hotel terecht kwamen. Prima overigens. Na ons opgefrist te hebben liepen we wat rond en aten een paëlla. We lagen er vroeg in ! We werden vroeg gewekt, omdat de auto geparkeerd stond op een plek waar markt gehouden werd. Nou ja. Eenmaal op weg, reden we een stuk van de camino-fietsroute, maar al snel pakten we de grote weg, die enigszins misleidend ook als camino de Santiago werd aangeduid. Maar ja, een weg is een weg en deze route komt uiteindelijk in Santiago aan. We stopten vandaag in Ponferrada en slapen in het hotel waar Kees eerder was. Mooi op tijd om de Tempeliers-burcht te kunnen bezichtigen, die vlak om de hoek ligt. Erg indrukwekkend. Helaas eten die Spanjaarden vrij laat, dus konden we pas laat “aan tafel”.  

05. Zondag 3 mei 2015 rijden we van Ponferrada naar Santiago. Een prachtige rit, Galicië is groen. In Santiago is het een drukte van belang. Het is een vakantieweek in Spanje en kennelijk maken veel Spanjaarden van de gelegenheid gebruik om de camino te doen. Veel mountainbikers ook. Het plein voor de kathedraal gonst van de activiteit. Voor het pelgrims-bureau staat een lange rij zojuist aangekomen pelgrims, die hun “compostella” komen halen. In het bureau is de huiskamer van de Lage Landen net open. Het is een welkomst-plek voor pelgrims, bemensd door twee Nederlandse vrijwlligers. Wij nemen onze intrek in het hotel tegenover het pelgrims-bureau (waar Kees eerder geslapen heeft). We hebben bericht gekregen dat het niet goed gaat met een goede vriend en bezinnen ons wat ons te doen staat. We besluiten terug te rijden naar Delft. We hebben een paar drukke weken als hospitalero gehad. We hebben Santiago bereikt en Gré heeft de camino gezien en de pelgrims “beleefd” en de sfeer in Santiago opgesnoven. Het is goed zo; we gaan terug.

Maandag 4 mei rijden we langs de prachtige kustweg naar Bayonne. Dinsdag 5 mei rijden we van Bayonne naar Alençon. Daar horen we dat onze goede vriend is overleden. Zijn reis is ten einde. Woensdag 6 mei bereiken we Delft.

Dit was het slot van onze belevenissen op de camino 2015.


0 Reacties op de camino, 3 jaar later:

Comments RSS

Voeg een reactie toe:

Je naam:
E-mailadres: (vereist)
Website:
Reactie:
Maak je tekst groter, vetgedrukt, schuingedrukt en meer met HTML tags. Zo werkt het.
Post Comment