de KennisMakerij - verbindt mensen !
RSS

Recente posts

de camino, 3 jaar later
Column
acht weken na vertrek
zeven weken onderweg
Over het verlangen

Archief

mei 2015
september 2012
juni 2012
mei 2012
april 2012
maart 2012
oktober 2010
september 2010

Mogelijk gemaakt door

Mijn Blog

zeven weken onderweg

Vandaag, dinsdag 29 mei 2012, ben ik zeven weken onderweg. Dank voor de felicitaties voor het bereiken van Santiago. Het is geweldig om hier te zijn en te genieten van de stad en de drukte op het plein voor de kathedraal. Ik zag dat de blog weer werkte; dus ook het verhaal over het verlangen staat er nu op.
Vandaag ben ik met de bus naar Fisterra geweest. Finis-terra ook wel genaamd: het einde van de wereld. En het einde van mijn tocht. Het was een prachtige busrit van 2,5 uur langs de kust; steeds weer om een volgende baai heen, door talloze dorpjes. Vanaf Fisterra was het nog 3 a 5 km lopen. Eindelijk weer horizon. De oceaan, kalm en ongenaakbaar. Ik heb de grote jacobsschelp die achterop mijn fiets hing terug gegeven aan de zee. Althans, dat was de bedoeling, maar hij zal wel te pletter geslagen zijn op de rotsen, want het was er hoog en steil. Sommige mensen verbranden er hun pelgrimskleren, ten teken dat het afgelopen is. Die van mij hebben wel een wasbeurt nodig, maar verbranden ...
Ik hoop morgen (woensdag) de terugreis te maken, met de trein. Tot Hendaye in Frankrijk heb ik een kaartje; daarna wordt het improviseren... Zoals vermeld gaat m'n fiets met een speciale bodedienst terug.
Nog even een reisupdate van de afgelopen week: na Villar de Mazarife ben ik doorgereden, over een pas, naar Ponferrada (96 km). Dat was wel heftig, vooral omdat het heet was en hoog. Daarom maar in een hotel gedoken. Op de pas staat het Cruz de Ferro; een lange houten paal met een eenvoudig ijzeren kruis er op. Onderaan de paal legt iedereen een steen, als een symbool dat je je last van je aflegt. Ik had een steentje uit Frankrijk meegnomen. Het was wel een emotioneel moment, want dit is zo'n typisch Camino-punt. Na enige tijd een kilometers lange steile afdaling over een smalle slechte weg. Blij dat ik beneden was. Kwam onderweg een nederlands stel tegen dat ik later vaker tegenkwam. Zelfs een keer met ze gegeten. In Ponferrada een geweldige oude Tempeliers-burcht bezocht. Enigszins wijs geworden van deze inspannende rit ben ik donderdag na 44 km gestopt in Vega de Valcarce; vlak voordat de weg ging stijgen naar de volgende pas. Die wilde ik de volgende dag in de koelte van de morgen doen. Vanaf hier is Santiago minder dan 200 km ! Ik zat in een leuk guesthouse; overigens pal onder een hoog aangelegde snelweg. Het leek steeds alsof het ging onweren. Die spanjaarden leggen wat wegen aan; je kunt merken dat Europa hier veel geld in pompt. En ook hier kreeg ik weer diep respect voor de lopers. Wat een zwaar terrein voor hen.. Maar prachtig, ook om te fietsen.
Vrijdagmorgen vroeg op pad om de Cebreiro-pas (1300 m) over te steken. Wat een ervaring om deel te zijn van dat landschap: hoog en woest. Na 62 km was ik in Sarria, een grote lelijke stad. Waar ik in de albergue wel een leuke vrouw ontmoette. En waar ik zelf wat kon kokkerellen. Daarvoor moest ik wel even een pan kopen, want die had ik allemaal teruggestuurd. De albergue had wel een soort keuken maar geen kookspullen. Ik moest zelfs mijn gasje te voorschijn halen.... (waarom niet even ergens een menu de dia halen ? Omdat ik nog verse groenten en macaroni had).
Zelfde verhaal overigens in de albergue van Melide, waar ik zaterdag terecht kwam (68 km). Mooie albergue trouwens. De rit daarnaar toe was weer best zwaar: veel gelopen. Maar daarna ook weer een mooie route, heel anders dan de dag er voor. Kleine weggetjes; erg op en neer, maar goed te doen.Onderweg een forse bui, maar toen zat ik gelukkig net koffie te drinken. Ik reed een Duits stel op (mijn) leeftijd achterop. Geen geweldige fietsen, zwaar bepakt met tent en al. En die kwamen er ook en ze gingen ook nog terug fietsen ! Dat maakt bescheiden. Ik ontbeet de volgende dag met ze in de albergue: ze hadden van alles bij zich (zelfs een waterkoker). En super opgewekt. Heerlijk, zulke stimulerende voorbeelden.
Zondag de laatste rit (68 km). Best nog pittig (hoorde ik later ook van andere fietsers). En bovendien begon het te miezeren en later te regenen. Maar ik was super-gemotiveerd en in goede konditie. Dus zelfs korte stukken 10 % kon ik fietsen. Galicie, de streek waar ik de laatste dagen doorreed stinkt naar koeienmest. Maar ik reed nu ook hele stukken door bossen met veel eucalyptus-bomen. Lekker geurig !
Pelgrims zien op een gegeven moment Santiago vanuit de hoogte liggen. Dat moment was voor mij kortstondig, vanwege de laaghangende bewolking/regen. Maar toch schoot het door me heen: ik ben er, ik heb het gehaald. Maar voor ik de stad echt in was en de kathedraal gevonden had in de wirwar van straatjes. En dan sta je daar; weliswaar kleddernat en koud, maar toch. Oog in oog met de kathedraal. Vanwege de regen was het plein leeg en had ik het voor mezelf. Onwezenlijk gevoel. Bij het pelgrims-bureau m'n laatste stempeltje en m'n 'compostella' (het plechtige bewijs dat je het gehaald hebt). Toen toch maar in een hotel, in het centrum, met de kathedraal om de hoek. Bezoek aan de kathedraal; het is rustig en ik groet Jacobus en sta stil bij zijn reliek-schrijn. Ik merk ook later in de kerdienst/mis dat de legende over Jacobus en zijn laatste resten hier geen legende is maar doorleefde werkelijkheid.
Dan overvalt me een soort leegte: het is klaar. Een beetje hulpeloos gevoel.. Wat nu ? Geen volgende etappe meer. Ik ben wel enorm blij dat ik heelhuids ben aangekomen en dat m'n fiets het goed heeft doorstaan.
Maandag trek ik uit voor geregel. Maar bezoek ik ook de mis. Daar is de voorzang van een wat oudere non met een prachtige stem me het meest van bijgebleven. Ze kreeg de hele kathedraal mee met de refreinen die ze met ons instudeerde. Prachtig. En tot slot van de mis het slingeren van het enorme wierrook-vat. Spectaculair.  Dinsdag ga ik naar Finisterra en woensdag terug naar huis.
Vandaag nog even afscheid genomen van het plein; kwam ik daar de Koga-mannen weer tegen. En het nederlandse stel, met wie ik de avond ervoor een paella gegeten heb, zag ik ook weer (zij moesten wegens familieomstandigheden hals over kop naar Nederland terug).  De cirkel is rond.
Ik ga me klaar maken voor de laatste etappe: de thuisreis.
kees

3 Reacties op zeven weken onderweg:

Comments RSS
Johan van R on woensdag 30 mei 2012 0:27
Beste Kees, ik zal je blogs missen, ik wens je een goede terugreis. Mooi om dat met de trein te doen dan kun je acclimatiseren, met een vliegreis lijkt me de overgang wel erg groot. Groet, Johan
Reageren op een reactie


Emely en Elise on woensdag 30 mei 2012 13:14
Kees, namens Elise en mijzelf gefeliciteerd en wij hopen je snel te zien om alle verhalen uit eerste hand te horen! Groetjes, Elise en Emely
Reageren op een reactie


Jef en Jannie van dam on woensdag 30 mei 2012 19:40
Kees, ook wij willen jou graag feliciteren met het bereiken van Santiago. Indrukwekkend om te lezen, laat staan om het gedaan te hebben!!! Goede terugreis, mooie thuiskomst en tot ziens, er zal ongetwijfeld nog veel over gesproken worden!!! Mooi!!! Hartelijke groeten uit Fryslân van Jef en Jannie
Reageren op een reactie

Voeg een reactie toe:

Je naam:
E-mailadres: (vereist)
Website:
Reactie:
Maak je tekst groter, vetgedrukt, schuingedrukt en meer met HTML tags. Zo werkt het.
Post Comment