Shopping Cart
Your Cart is Empty
Quantity:
Subtotal
Taxes
Shipping
Total
There was an error with PayPalClick here to try again
CelebrateThank you for your business!You should be receiving an order confirmation from Paypal shortly.Exit Shopping Cart

de KennisMakerij

verbindt mensen !

Mijn Blog

Blog

view:  full / summary

Oloron-Ste.Marie

Posted on May 12, 2012 at 10:45 AM Comments comments ()
Vrijdag 11 mei 2012 ben ik in Oloron-Ste.Marie aangekomen. Voor de statistieken: met 1974 km op mijn tellertje. Oloron is de plaats waar mijn route de Pyreneen overgaat. De Somport-pas. Daar ga ik zondag aan beginnen. Vandaag, zaterdag, heb ik een rustdag, in een eenvoudig hotel op een zolderkamertje. Maar met avondmaaltijd; heerlijk.
Ik heb vrijdag na aankomst (ik was vroeg, want het was een kort traject) heb ik bij het postkantoor drie speciale dozen naar huis opgestuurd met de kampeerspullen en m'n slaapzak enzo. Dat is nogal ingrijpend, eigenlijk. Niet alleen omdat ik nu 15 kg lichter ben (!), maar vooral omdat ik nu de mogelijkheid kwijt ben om ergens m'n tent op te slaan. Ik ben nu geheel afhankelijk van gites, refugio's, chambres, hotels. Spannend hoe dat zal gaan. Ik ben nu misschien meer pelgrim en minder reiziger.
Ik zette in een eerdere blog het gedicht van Kavafis (Ithaka). Nu zal ik het 'Gebed van de pelgrims op weg naar Compostella' opnemen. Ik kreeg dat van twee aardige mensen die in de kathedraal van Cahors namens het Franse genootschap pelgrims welkom heetten. In een nederlandse vertaling ! Het gebed ademt een andere sfeer dan het gedicht van Kavafis. Het trof me, omdat het verwoordde wat er regelmatig in mijzelf ook opwelde. Je wordt op zo'n tocht behoorlijk op jezelf teruggeworpen en dan heb je wel behoefte aan beschutting.
Afgelopen woensdag in Montesquiou had ik een vreemde ervaring. Ik zat te lunchen op een bankje in de schaduw en opeens dacht ik: wat zien die wolken er vreemd uit. Het was een stralende dag en de besneeuwde toppen van de Pyreneen hingen in de lucht !  Fascinerend gezicht. Vanaf die dag zijn de Pyreneen niet meer uit beeld geweest. Heel langzaam kwam ik dichterbij. De laatste drie dagen (woensdag van Castera-Verduzan naar Marciac 59 km,donderdag naar Espoey 55 km en vrijdag naar Oloron 56 km) heb ik drie schitterende tochten gemaakt. Vrijdag met bijna permanent uitzicht op de Pyreneen. Ik reed hoog op de flank van een heuvel tegenover de voet van de Pyreneen. Dat leverde regelmatig adembenemende uitzichten op. Dan ben je klein en ook trots dat je dat op je fietsje kan doen.
Ik vroeg  me af wat het met mensen doet als je je hele leven tegen die horizon-vullende muur aankijkt. Wil je dan niet weten wat er achter ligt ? En hoe is het om nooit de wijde horizon van de zee te zien ?
Morgen begin ik aan het derde deel van de reis, door Spanje.
Hartelijke pelgrimsgroet,
kees

Ithaka I

Posted on May 10, 2012 at 1:07 PM Comments comments ()
Vandaag reist Gre met mijn zus en schierzus naar Griekenland. Ik zal onze dagelijkse telefoontjes even missen. Ze verblijven op een eiland vlak bij Ithaka, ooit de thuishaven van Odysseus, de sluwerd, die, op weg naar huis, overal rondzwierf na verwoesting van Troje's heilige veste, strijdend om eigen lijfsbehoud en dat van zijn metgezellen. Odysseus' tocht is een prototype van de reis van de held.
De Griekse dichter Kavafis heeft een prachtig gedicht geschreven, getiteld "Ithaka". Ik zet het in een vertaling van Hans Warren in een aparte blog. Het gaat over de reis (van held of pelgrim).
Wat mij trof:
- je angsten en demonen zitten vooral in jezelf: je zult ze niet ontmoeten wanneer je geest hun geen gestalte geeft. Ik herken dat wel; het kost me soms moeite de bezorgdheid over het onbekende van de dag van morgen los te laten.
- wens dat de weg lang mag zijn. De reis als doel. Zelf zit ik nog in dat dubbele gevoel: zo snel mogelijk aankomen tegenover zo veel en zo lang mogelijk genieten. Wederwaardigheden en belevenissen genoeg. Dat wel, en soms raakt het oog verzadigd. Vriendin schreef "ga je niet te snel" ? In zekere zin dus wel. Maar de Spaanse Camino komt nog ...
- blijf altijd denken aan Ithaka. Daar aankomen is je doel. Voor Odysseus was Ithaka zijn woonplaats. Santiago is mijn doel. En uiteindelijk weer Delft. Daar gaat de reis dan verder.
Er is vast veel meer te zeggen over Ithaka (laat maar horen). Maar dit wilde ik, met vooral het gedicht, je vast meegeven.
Espoey, een dagreis voor Oloron. Het is heet, dus ik doe korte stukken. Groet, kees

Ithaka II

Posted on May 10, 2012 at 1:07 PM Comments comments ()
Als je de tocht aanvaardt naar Ithaka,
wens dat de weg dan lang mag zijn,
vol wederwaardigheden, vol belevenissen.
De Kyklopen en de Laistrygonen,
de woedende Poseidon hoef je niet te vrezen,
zulke ontmoetingen zul je nooit hebben op je weg
wanneer je denken verheven blijft, verfijnd
de emotie die je hart en lijf beroert.
De Kyklopen en de Laistrygonen,
de woeste Poseidon zul je niet tegenkomen
wanneer je ze niet in je eigen geest meedraagt,
wanneer je geest hun geen gestalte voor je geeft.
Wens dat de weg dan lang mag zijn.
Dat er veel zomermorgens mogen komen
waarop je heel dankbaar, heel blij
onbekende havens zult binnenvaren;
dat je mag pleisteren in Fenicische handelssteden
om mooie dingen aan te schaffen
van parelmoer, koraal, barnsteen en ebbenhout,
en opwindende geurstoffen van alle soorten,
opwindende geurstoffen zoveel je krijgen kunt;
dat je talrijke steden in Egypte aan mag doen
om veel, heel veel van de geleerden op te steken.
Blijf wel altijd denken aan Ithaka.
Daar aan te komen is je doel.
Maar overhaast de reis in geen geval.
't Is beter dat die vele jaren duurt en
je pas als oude man bij het eiland afmeert,
rijk door wat je onderweg verwierf,
zonder verwachting dat Ithaka je rijkdom schenken zal.
Ithaka schonk je de mooie reis.
Bestond het niet, dan was je nooit vertrokken.
Maar meer heeft het je niet te bieden.
En vind je het armzalig, Ithaka bedroog je niet.
Zo wijs geworden, met zoveel ervaring
heb je al door waar Ithaka's voor staan.
(Kavafis).

Vier weken onderweg

Posted on May 8, 2012 at 2:20 PM Comments comments ()
Vandaag, 8 mei 2012, is niet alleen een nationale feestdag in Frankrijk (bevrijdingsdag), maar deze dag maakt ook de vier weken onderweg vol. Ik ben vandaag in Castera-Verduzan aangekomen. Met net 1800 km op m'n tellertje. Ik hoop voor het weekend in Oloron te komen (daarna de Pyreneeen over !), om daar een dag te rusten. En wat "gewicht' kwijt te raken. Ik durf met deze bepakking Spanje niet in; te zwaar omhoog. Tent, slaapzak, kookgerei, teveel kleren en wat kleingrut als kaarten en routeboekjes moet ik dan in Delft zien te krijgen. Zulke practische zaken moet je dus ook uitvinden en regelen. Na Rocamadour heb ik drie stops gehad: een camping in Cahors (69 km), een gite in Auvillar (86 km) en vandaag een camping in Castera (62 km). 60-65 km is voor mij in geaccidenteerd terrein een mooie afstand. Het is steeds aardig weer, met de zon erbij is het zweten ! Maar af en toe ('s morgens) regent het ook.
Het waren drie prachtige ritten, met vlakke stukken (naar Cahors en Auvillar), maar vandaag was het weer heuvel op en heuvel af. 't Went, maar ik voel het wel in m'n benen. Vandaar dat ik op tijd stop. Ik geniet van alles: de steden en stadjes waar ik door rij, de sterk afwisselende landschappen, de vele en steeds intensere kleuren groen (en geel), soms wat ontmoetingen. De kathedralen van Cahors en Moissac waren prachtig. Van de laatste dacht ik eerst dat ie van binnen betegeld was, maar het was een geschilderd patroon !
In de prachtige gite van Auvillar moest ik weer even oefenen met het fenomeen slaapzaal. Dat wordt nog wat in Spanje als ik geen tent meer heb ! Na Auvillar werd het traject weer wat zwaarder. In Miradoux liep de fietsroute een tijdje op met de loop-route. Het was opeens overal druk met lopers ! Grappig gezicht, hele kolonnes.
Welnu, een groet voor de lezer, dank voor jullie reacties (ik voel me daardoor zeer gesteund) en tot de volgende keer.
Kees

Rocamadour II

Posted on May 5, 2012 at 10:55 AM Comments comments ()
5 mei 2012. Als je in Santiago de Compostella aankomt (en je hebt genoeg stempeltjes verzameld onderweg) krijg je een getuigschrift dat je je pelgrimage hebt volbracht; een zogenaamde. Compostella. Het verhaal gaat dat je een mooiere Compostella krijgt als je om religieuze redenen pelgrimeert dan wanneer je vanwege spirituele redenen de tocht maakt. Sportieve uitdaging geldt al helemaal niet. Ik meen dat ik 'spirituele reden' heb opgegeven toen ik mijn Credencial (voor de stempeltjes) heb opgevraagd. Ik moest daar vandaag weer aan denken, toen ik Rocamadour verder verkende. Dit is een bedevaartsplaats en een pelgrimsoord (hoewel ik nog weinig andere pelgrims gezien heb). Een gewijde plek.
Eerst ben ik helemaal omhoog gegaan (deels met de teleferique) naar het 'kasteel'. Een versterkte buitenplaats, met een fantastisch uitzicht over het (nauwe) dal. Grandioze plek voor zo'n 'burcht', die diende als bescherming van de pelgrims. Na de afdaling, te voet langs de kruisweg-staties van de Chemin de Croix -voor pelgrims omhoog te lopen ! -, kwam ik weer bij de Sanctuaires: de Kapel van de Zwarte Madonna, de Notre Dame en het Bisschoppelijk Paleis. Onder de Notre Dame een stilte-kapel, waar ik een tijd gezeten heb en in het franse liedboek een paar psalmen heb gelezen en het 'onze vader' heb gebeden. Ik ben protestants opgevoed en heb niet zoveel met de heiligen- en maria-verering. Maar ook in de kapel met de Zwarte Madonna overvalt me een diep respect voor de vroomheid en toewijding van de mensen van alle eeuwen die dit gemaakt hebben en zich er door laten inspireren. Deze gewijde plekken doen een diep verankerd geloof in mij resoneren, merk ik steeds. Ze ontroeren me.
De Zwarte Madonna is een aandoenlijk zwart beeldje van Maria met Jezus op haar schoot. Ze hebben allebei een gouden kroontje op. Ik geloof dat niemand de herkomst van het beeldje weet.
Het is wel toepasselijk om bij deze ervaring te vertellen dat ik gaandeweg mijn rit een boek lees "Een kleine geschiedenis van bijna alles" van Bill Bryson, een wetenschapsjournalist. Zo'n klein boekje op bijbel-papier. Daarmee houdt de vergelijking met de bijbel wel op. Het gaat wel over het ontstaan van het heelal (de 'big bang' als schepping uit het niets !) en de volstrekte leegte van het uitdijend heelal, over de ontwikkeling van de wetenschap, microben die overal zijn, de ingewikkeldheid van de levensprocessen en de speurtocht naar de eerste mensen. En nog veel meer.. Onderhoudend geschreven, informatief en aan te bevelen. Het bijzondere vind ik dat Bryson bij elk hoofdstuk steeds tot dezelfde conclusie komt: we weten eigenlijk niets zeker (of verwaarloosbaar weinig), de mens is echt niet 'de kroon van de schepping' zoals lange tijd gedacht werd en het leven op aarde is uiterst kwetsbaar. Beetje kort door de bocht samengevat.
Het leven is een mysterie. Er zijn geen antwoorden. Er zijn alleen bemoedigende verhalen, verteld, gezongen, doorgegeven, te boek gestaafd, soms in steen uitgehakt. En daar kunnen we het mee doen.
Groet, kees 

Rocamadour

Posted on May 4, 2012 at 2:26 PM Comments comments ()
Vrijdag 4 mei 2012, in Rocamadour aangekomen. Morgen neem ik hier een dag rust. Er is veel te zien, dus zo rustig zal het niet worden. Temeer daar alles hier steil omhaag loopt. De refuge was vol, dus toch maar voor twee nachten een hotelletje genomen. Afgelopen nacht in Turenne ook al: ik voel me een luxe pelgrim. Maar ik voel ook m'n beenspieren. En het regende vandaag een beetje, zodat twee dagen camping (in l'Hoptitalet, boven Rocamadour) me ook niet aanlokten. De dagen hiervoor was het mooi weer - zelfs warm om te fietsen. Vanaf St.Leonards reisde ik weer alleen. Dat was even wennen. Heinz en ik hadden hetzelfde tempo en we trokken ons ook aan elkaar op. Ik praat nu veel in mezelf ...
Ik heb het traject van St.Leonard naar Rocamadour (165 km) een beetje vreemd opgeknipt. Het eerste stuk naar Uzerche (60 km) was een mooie route. Ik geniet steeds meer van het (soms letterlijk) adembenemende landschap. En iedere keer verbaas ik me er over dat je 'er' weer komt als je maar doortrapt (en soms een stukje loopt). In Uzerche heb ik gekampeerd, ook wel weer eens lekker. Bij een kayak-centrum naast een stroomversnelling in de Vezere. Van de indrukwekkende stad heb ik alleen een glimp opgevangen. Dat is het nadeel van kamperen; je loopt niet even de stad in.
De volgende dag (gisteren dus) vanuit Uzerche naar Turenne. Het was warm en ik kwam niet goed op gang. Een paar keer ergens neergestreken om koffie te drinken. En in een kerk af te koelen. Ik deed ook al vroeg boodschappen. Dan heb je ze maar vast, want veel bakkers en andere winkels zijn gesloten (over de kop vanwege te weinig klandizie. Het is echt triest om te zien). Maar ik moest die boodschappen allemaal meeslepen. En ik was ook nog bezweken voor een pot Nutella ! Na Brive kwam een zwaar stuk. M'n idee was dat ik dat beter maar gedaan kon hebben dan er de volgende dag mee te moeten beginnen. Dat was een goed plan, hoewel ik zwetend (en lopend), maar wel lekker op tijd in Turenne aankwam. Dat gaf me de gelegenheid nog even in het stadje rond te kijken. Een hooggelegen voormalig vestingstadje. Mooi gerestaureerd. Met oude fortificaties bovenop de smalle heuvel, waaronder een oude ronde uitkijktoren. Het geheel was al van verre te zien. Vanaf de toren had je een schitterend uitzicht  over het groene golvende landschap rondom. Wat een idee ook om dat landschap op de fiets 'bedwongen' te hebben.. Op en neer naar dat hoogste punt vergde wel wat van m'n beenspieren (hoewel ik ook verbaasd was hoe makkelijk me dit afging: wel wat conditie opgebouwd). Omdat de chambres d'hotes vol waren, had ik m'n intrek genomen in het hotel. Alwaar ik de enige gast was en heerlijk vertroeteld werd (en te laat koffie nam, waardoor ik slecht sliep).
Van Turenne naar Rocamadour is maar 40 km, met een paar zware hellingen er in. Je kruist de rivier de Dordogne, die al best breed is. Wellicht omdat het veel geregend heeft. Op eerdere trajecten was overal het land nat en stroomden de sloten naast de weg haast over en stroomden de riviertjes heftig.
Rocamadour is een echte pelgrims (bedevaarts)plaats. Omdat ik er vandaag vroeg was, kon ik vast een eerste verkenning doen. Spectaculair tegen een steile rotswand aangeplakt. Het zijn eigenlijk twee straten boven elkaar. En een groot aantal gewijde plekken, te bereiken via de Grand Escalier, een trap die de gelovigen op hun blote knieen kunnen nemen. In de kapel van de Zwarte Madonna zaten twee vrouwen hardop te bidden. Ik heb zachtjes een gebedje toegevoegd. Morgen ga ik verder kijken. Misschien morgen meer.
Ik heb nu 1577 km op m'n tellertje staan. Het gaat best goed. Er zitten zware stukken bij, maar eenmaal aangekomen en gedoucht ligt die inspanning achter je. En het land is prachtig.
Het ga je goed, lezer, tot het volgende bericht.
kees

drie weken onderweg

Posted on May 1, 2012 at 4:50 PM Comments comments ()
Vandaag ben ik precies drie weken onderweg. Ik schrijf dit in een refugio in St.Leonard de Noblat. Er staat nu 1400 km op m'n teller. Ongeveer halverwege; hoewel ik zelf steeds meer rekening ga houden met 3000 km te gaan. En het zware deel komt nog. Vandaag, vanuit LaSouterraine, was ook al pittig. Maar schitterend om te doen. En het was de eerste dag mooi weer ! Dan ziet de wereld er toch heel anders uit dan met regen. Gisteren vanuit LaChatre hadden we in het begin mooi weer; maar uiteindelijk kwamen we als verzopen katten aan en vonden gelukkig een (super de luxe) chambre d'hote. 'We', omdat ik al twee dagen met Heinz rijd. Helaas neemt hij morgen een andere route en ga ik weer alleen. Onderweg zien we steeds meer (lopende)  pelgrims. Hier in de refuge zijn ook twee franse lopers.
Groet en de lezer ook en bon camino toewensend,
kees

La Chatre

Posted on April 29, 2012 at 4:56 PM Comments comments ()
Vandaag, zondag 29 april 2012, in La Chatre aangekomen. 130 km onder Nevers. Het weer lijkt wat beter te worden. Gisteren en vandaag overwegend mooi weer, hoewel het afgelopen nacht gestortregend heeft en hard gewaaid. Ook vandaag stond er weer een harde wind. M'n laatste bericht voor Vezelay kwam nog uit Chalons, zaterdag 21 april, ruim een week geleden. De zondag daarna, Frankrijk is dan uitgestorven, ben ik in een dag naar Troyes gereden en heb daar gekampeerd. Ik heb de wind en de wegen en soms de regen wat meer leren accepteren. Het is zoals het is. Ik reed toen door veel koolzaad velden en lange open hellingen.
Maandag naar Ligny le Chatel, waar de camping nog niet open was, maar waar ik uiteindelijk van de beheerder in zijn kantoortje mocht slapen. Een soort warme trekkershut. Super aardig, want het regende behoorlijk. Onderweg geniet ik van de omgeving en maak af en toe een foto. Er is zoveel moois te zien, maar ik kan niet alles 'vasthouden' in beeld. De landschappen wisselen elkaar ook snel af. Smalle intieme beekdalen en lange strekken open weg. Vanaf Ligny zag ik ook de eerste wijnranken (Chablis). Van de champagne heb ik weinig gemerkt.
Dinsdag 24 april via Auxerre, waar ik in de kathedraal een stempeltje bemachtigde. Daarna 40 km over een jaagpad langs het kanaal van Nivernais gereden. Lekker vlak en het schoot lekker op. Maar het was de opmaat naar een steile klim naar Vezelay. Vanuit Vezelay stuurde ik al een 'tussenbericht'. Het was een mooie ervaring. Ik zag een beetje op tegen het traject naar Nevers, en wilde dat daarom in twee niet al te lange stukken doen. Maar het viel eigenlijk erg mee. Die donderdag, na Vezelay, heb ik de hele dag in de regen gereden. Maar het was wel een mooie tocht. Ik kwam 'toevallig' in een refugio (slaapplaats speciaal voor pelgrims) terecht. Samen met twee lopende Fransen. Wel gezellig, maar even wennen om op een brits te slapen met iemand anders naast je. Door de regen fietsen is onaangenaam (lopen ook, vonden de Fransen). Maar zo'n refugio-ervaring maakt veel goed.. Bovendien regelde de beheerder van de refugio een tweede refugio voor me in Nevers. Super !
Vrijdag 27 april het tweede deel naar Nevers. Prachtige tocht, waar ik zeer van genoot (goed weer ook), tot er een spaak brak. Ik schrok me wild; mijn onoverwinnelijke Koga ! Daarna ga je toch een beetje 'op eieren rijden'. In Nevers was gelukkig een fietsenmaker (!), die een nieuwe spaak zette. Ik kon ondertussen Nevers bekijken. De refugio in Nevers was een prive-initiatief van twee oud-Santiago-gangers en zag er prachtig uit. Vlak bij de brug over de Loire (en dus op loopafstand van het centrum en de fietsenmaker ! Zaterdag 28 april ging ik een beetje onzeker op pad, vanwege die spaak en een verwacht zwaar traject. Ik ervaar dan hoe kwetsbaar je bent. Maar ook vanuit Nevers kon ik een tijdlang het jaagpad langs het (in onbruik zijnde) kanaal van Berry volgen. Het werd een mooie rit naar StAmandMontrand. Ik hoopte daar een pelgrimsherberg te vinden, maar kwam tenslotte uit bij een nog gesloten jeugdherberg. Dan maar liever de camping; het was lekker weer. Op de camping ontmoette ik drie andere fietsende Santiago-gangers (een NL, een D en een F). Leuk om ervaringen uit te wisselen. Ze hadden alle drie, net als ik, geleden onder de wind en de regen. En ze waren blij met de weersomslag.
Ook vandaag, zondag 29 april, een vrij korte rit (55 km) naar La Chatre, een vrij grote stad. Gedeeltelijk samen met Heinz, de Duitser.
Ik ben nu geland in een hotelletje, waar ook Heinz zit en twee nederlandse lopende vrouwen. We hebben samen uitgepufd met een goed glas en samen gegeten. Veel gepraat. Kadootjes van St. Jacobus benoemd. Inderdaad ontmoet ik na Vezelay steeds meer mede-reizigers.
Ik doe niet zulke lange stukken (meestal ben ik al rond twee uur op de plaats van bestemming). Ik geniet van de weg en het landschap. En van het onbeschrijflijke goede gevoel als je 's morgens weer in het zadel zit.
Tot de volgende keer !
Kees

Vezelay

Posted on April 25, 2012 at 12:10 PM Comments comments ()
Vandaag even een tussenbericht. Gisteren, 24 april, ben ik in Vezelay aangekomen. En dat doet me onuitsprekelijk genoegen. Niet alleen omdat ik precies in twee weken hier ben (met 1000 km op de teller), maar vooral omdat dit op de pelgrimsroutes een belangrijke plaats is. Ik heb er een dag rust bijgenomen om hier even rond te kijken; lekker in een eenvoudig hotel. Wat een luxe voor deze reiziger. De basiliek is prachtig; ben er een paar keer geweest (stempeltje, jawel !). Heb er vandaag de middag-'dienst' bijgewoond, op aandringen van een nederlandse zuster, die ik er tegen kwam. Wel mooi, hoewel ik het Frans niet kon volgen.
De vele kerken, kathedralen en basilieken die ik binnenga roepen een diepe emotie bij me op. Het is de enorme verstilde ruimte en het licht. Maar ook het besef dat dit plekken zijn waar mensen al eeuwen hun geloof en hoop voor de toekomst vorm geven. Daar stap ik dan binnen en ben er deelgenoot van. Het zijn momenten waarop ik besef dat mijn fysieke reis ook een spirituele dimensie heeft en verbonden is met de zoektocht van alle tijden en alle plaatsen naar zingeving en eerbied voor het menselijk bestaan. Deze kerken zijn geen gewone toeristische attractie, maar zijn opgericht als plekken van aanbidding (zegt meestal een bordje aan de ingang van de kerk). Het zijn getuigenissen van 'mensen van de weg', zoals christus-gelovigen in het begin genoemd werden. De verbondenheid met die 'weg' en mijn reis welt dan in me op, als ik een even op een stil bankje achterin de kerk zit te genieten.
Vezelay is klein en redelijk overzichtelijk. Ik heb een mooi museum bezocht (met twee piep-kleine Giacometti's) en de burcht -want dat is het eigenlijk- rondgelopen. Prachtig uitzicht; jammer dat het weer niet beter wordt.. Langzamerhand kom ik ook wat andere (lopende) pelgrims tegen. Dat levert wat kleine ontmoetingen op en wederzijdse wensen voor een goede tocht.
Tot de volgende keer, kees

Trappen en sturen

Posted on April 21, 2012 at 2:54 PM Comments comments ()
Dit is m'n tweede blog onderweg. Ik stuur het bericht vanuit Chalons en-Champagne, met ongeveer 750 km op de teller. Gisteren heb ik ruim 100 km gereden, beetje heftig. Het is nu zaterdag 21 april en ik houd een rustdag in een hotel ! Heerlijk twee nachten in een bed en lekker wat spullen wassen. En de stad bekijken.
Allereerst bedankt voor alle vriendelijke, bemoedigende reacties op m'n vorige blog. Helaas kan ik niet iedereen persoonlijk beantwoorden, vooral omdat mijn ziggo-mail niet verzendt (wel ontvangt; dus stuur vooral mails. M'n gmail adres werkt wel.) Met jullie reacties stimuleren jullie me enorm. Ik weet me gedragen door een breed thuisfront en dat is fijn.
Fysiek vond ik het een zware week; vooral door de Ardennen. Het open landschap van de Champagne-streek waar ik nu doorheen rijd is beter te doen, maar het blijft klimmen en dalen. Het is weliswaar geen wedstrijd, maar je moet wel ergens aankomen (voor de nacht). Het weer zit nog niet erg mee; het is nog behoorlijk fris, soms regenachtig en ik heb vooral tegenwind. Soms moet ik helling af nog bijtrappen om beneden te komen. Frustrerend. Een keer heb ik nachtvorst gehad. Maar de (nederlandse) campingmevrouw bracht zorgzaam een wollen deken voor haar enige en ongeveer eerste gast dit seizoen. Zij had het weerbericht gehoord. De volgende nacht heb ik een trekkershut genomen. Ook koud trouwens.
Al vanaf Maastricht/StGeertruid naar Aken was het stevig doorwerken. In Aken nam ik een jeugdherberg en haalde een stempeltje. De Dom van Aken vond ik indrukwekkend. De Ardennen daarna waren voor deze zwaarbeladen en niet bijster getrainde man best zwaar. Ik ben blij dat dat achter me ligt. Het landschap is prachtig: het deed me aan de Dales denken. Maar omdat ik zo met m'n fysiek bezig ben schiet het genieten er nog al eens bij in. Tijdens een klim stap ik noodgedwongen nogal eens af; dan heb ik ook de gelegenheid om rond te kijken en te genieten van de vergezichten.... Dat dan weer wel.
De Abdij van Orval vond ik prachtig (dat was eigenlijk de eerste keer dat ik iets bezocht).. Het fort-dorp Montmedy was dreigend en zwaar en overigens tamelijk verwaarloosd. Het deed me aan Dover Castle denken.
De eerste wereldoorlog is in deze streek nog overal aanwezig (Verdun is dichtbij). Overal zijn verwijzingen naar massa-begraafplaatsen en overblijfselen van loopgraven. Ik ben bij een vervallen bunkercomplexje met loopgraven geweest, diep in een bos, dat aangelegd was voor de (duitse) Kronprinz. Bizar en unheimisch.
Chalons is een aardige stad met mooie kerken. Veel vakwerkhuizen. Ook hier een stempeltje, net als in Epine, vlak voor Chalons, waar opeens een bijzondere kathedraal opdook; het verzamelen komt op gang. Af en toe ontmoet ik St.Jacques...
Het alleen gaan went al wat. Ik heb vooral korte vluchtige contacten met mensen onderweg. Nog geen medepelgrims ontmoet; wel twee andere fietsers. Koken, boodschappen doen gaat allemaal wel; wat dat betreft ben ik een ervaren fietskampeerder. Zelfs het opstaan om 07:00 uur valt me mee. En zo begin ik welgemoed aan een volgende etappe. Tot de volgende keer, hartelijke groet van kees.

Rss_feed

0