de KennisMakerij - verbindt mensen !
RSS

Recente posts

de camino, 3 jaar later
Column
acht weken na vertrek
zeven weken onderweg
Over het verlangen

Archief

mei 2015
september 2012
juni 2012
mei 2012
april 2012
maart 2012
oktober 2010
september 2010

Mogelijk gemaakt door

Mijn Blog

Alledaagse terreur

Ik was geschokt. Huiswaarts kerend van een klusje in Nieuwerkerk aan de IJssel nam ik de sprinter naar Rotterdam. Spoedig verdiept in mijn boek, maar gestoord door harde muziek uit een mobiele telefoon. Dus liep ik even naar de plek waar het geluid vandaan kwam en verzocht de twee dames die er de oorzaak van waren het geluid zachter of uit te zetten. Jonge meiden, van niet-nederlandse origine, opgedoft volgens de laatste mode.  “Nee” sprak de eigenaresse van de mobiele telefoon, “nee, je moet respect tonen als je dat vraagt en je hebt geen respect getoond, want je liep door terwijl je het vroeg”. Verbijsterd over zoveel creatieve stompzinnigheid keek ik haar even aan. “Bemoei je met je eigen zaken” vervolgde ze. Ze zat uiteraard ook nog met haar modieuze laarzen op de bank tegen over haar. “En haal je poten ook van van de bank” voegde ik haar boos wordend toe. Dat was niet handig, maar iemand die zich als een beest gedraagt heeft poten. “Nee, ik heb geen poten en ik wil er even gemakkelijk bij zitten” riposteerde ze. “En wil je soms een klap op je bril” zei ze, dreigend uithalend naar mijn gezicht, zonder me uiteraard te raken. “Vuile pedofiel” besloot ze haar onnavolgbare scheldpartij en ging verder met haar buurvrouw. Maar ze had wel haar telefoon uitgezet. Ik had haar graag ter plekke willen wurgen, er zijn toch al genoeg van dit soort types. Maar ik liet haar verder in haar sop gaar koken; er was toch geen land met haar te bezeilen. Je zou er haast van op Wilders gaan stemmen ...  In de coupé achter hen ging ik verder in m’n boek: “De zaak 40/61”, waarin Harry Mulisch verslag doet van het proces tegen Eichman in Jeruzalem. Een verwarrende combinatie, zo’n ervaring van aggressief (vroeger zouden we zeggen: fascistisch) ego-centrisch gedrag van die meiden, in een land dat oprukt naar intolerant rechts, Harry Mulisch die op zoek is naar de beweegredenen van de nazi-moordenaar en mijn eigen onmiskenbare groepsdenken en moordneigingen die opeens opdoken. Dat schokte me nog het meest. De meiden vermaakten zich verder wel; het zou me niets verbazen als er binnenkort een door hen gemaakte foto van mij op you-tube opduikt met als bijschrift ”pedofiel”. Toen we bij Rotterdam kwamen zetten de dames de muziek pesterig weer aan. Sneue types, die wel een trein terroriseren. Hoe ga je daar mee om ?
 
 
 

0 Reacties op Alledaagse terreur:

Comments RSS

Voeg een reactie toe:

Je naam:
E-mailadres: (vereist)
Website:
Reactie:
Maak je tekst groter, vetgedrukt, schuingedrukt en meer met HTML tags. Zo werkt het.
Post Comment